Abi Ben Depresyondayım..
Tamam. Otur şöyle.
Kapat Instagram’ı, bırak Twitter’ı, Discord’daki cringe grupları sessize al bir.
Şimdi sana bir şey anlatacağım.
Çünkü “depresyondayım” diyorsun ya… Ben sana o kuyunun içinden konuşacağım.
Önce bir dürüst olalım seninle.
Bak…
Hayatında hiçbir şey yolunda gitmiyor değil. Sadece senin kafanın içi darmadağın.
Ve evet, çok yorgunsun. Ama bu yorgunluk öyle “sınava çalıştım, uykusuzum” yorgunluğu değil.
Bu, her sabah uyandığında “bugün de bitsin” diyen birinin yorgunluğu.
Ne yaparsan yap boş geliyor.
Zaten herkes senden bir şey bekliyor gibi hissediyorsun ama sen kendinden bile bir şey beklemiyorsun artık.
Çünkü bir şey istemiyorsun.
Bir ara ne hayallerin vardı senin be…
“Yurt dışına gideceğim, kendi işimi kuracağım, çok iyi bir adam olacağım, şu kızı tavlayacağım, spor yapacağım…”
Sonra ne oldu biliyor musun?
Kendi içinde kayboldun.
Kimse seni kaybetmedi… Sen kendini bırakıp gittin.
Çünkü sen zannettin ki güçlü olmak, sessiz kalmak demek.
Kimseye yük olmamak…
Dert anlatmamak…
“Sıkıldım, ama geçer” demek…
Ama geçmedi, değil mi?
Geçmiyor dostum.
Çünkü depresyon geçici bir ruh hâli değil artık senin için.
O artık senin “default” halin.
Yürüyorsun ama düşmüş gibisin.
Gülüyorsun ama içinden hiçbir ses çıkmıyor.
Sohbet ediyorsun ama kulakların uğulduyor.
Ve bu hâlde bile güçlü görünmeye çalışıyorsun.
“İyiyim ya, takılmıyorum.”
Yalan. Hem de kendi kendine attığın en ağır yalan.
Ama bak, şimdi sana biraz kızacağım.
Sen bu hâlde kalmayı seçiyorsun.
Evet.
Belki kimse sana bunu daha önce söylemedi ama:
Sen bu halinle kalmayı, iyileşmekten daha kolay bulduğun için seçiyorsun.
Çünkü kalkmak, çabalamak, bir şeyleri değiştirmek cesaret ister.
Ve sen cesur olmaktan korkuyorsun.
Çünkü başarısız olmaktan korkuyorsun.
“Ya bir daha düşersem?”
Düş dostum.
Daha beterini görmüşsün zaten.
Kalkmayı öğren artık.
Şimdi karar anı.
Buraya kadar seni anlayan bir sesle konuştum.
Ama bundan sonrası sana sarılmayacak.
Omzundan tutup silkeleyecek.
Hazırsan devam et.
Çünkü bu satırların devamı…
